• Wszystkich wizyt: 50162

anna poezja osby chorej na stwardnienie rozsiane

Przesłanie Ani – prawdziwej bohaterki z filmu „Daleko od szosy”

Witam Cię i zachęcam do zapoznania się z poezją i malarstwem mojej mamy Anny Ucińskiej, której pogodna, artystyczna dusza jest wśród nas, a schorowane ciało odeszło od nas w 2014 roku.

Jej przesłanie jest nadal aktualne. W wierszach i malarstwie zawarła swoje przemyślenia, rady i mądrość życiową, którą chciała przekazać wszystkim ludziom smutnym, zapracowanym, chorym i cierpiącym.  

Anna chorowała przez 28 lat na stwardnienie rozsiane zwane SM.  

Historia miłości Ani i Leszka została zekranizowana w serialu „Daleko od szosy”.

Po przeczytaniu dwóch poniższych wierszy czeka Cię niespodzianka – wywiad radiowy, w którym opowiadam o dalszych losach Ani i Leszka

Życzę miłych wrażeń.

Przemek – syn Anny Ucińskiej

ODWAGA – wiersz który cię wzmocni

 

ODWAGA

 

Odwaga to nie cecha wrodzona.

Osiągniesz ją jeśli własny strach pokonasz.

Gdy pojawi się ta potęga niezmożona,

To rzeczy przeróżnych być może w życiu dokonasz.

 

Pomyśl co zrobić jeszcze potrafisz.

Nie trać nadziei i ducha sił.

W zamierzony cel z pewnością trafisz.

I nie kapituluj dokąd będziesz żył!

 

Odwaga i optymizm niechaj idą w parze.

Bądź radosny i rozluźniony.

Zdobądź się na wysiłek, a co potrafisz niech czas okaże.

Efektami będziesz zdumiony.

 

Na stare schorowane lata można też napisać wierszy księgę.

O pogodzie ducha innym opowiadać.

Odepchnąć cierpienia i wszelką mitręgę.

Patrzeć odważnie, pozytywnie i radość z życia brać.

 

Mając przed sobą złą przyszłość

O najlepszej można marzyć.

Złu też można zrobić na złość!

Przeciwstaw się mu, a cud może się zdążyć!

 

.

 

UROKI WIOSNY

 

Wiosna za oknami

Kwiatami rozkwita

I słońce promieniste

Co dzień rankiem nas wita

 

         Dzień jest już tak długi

         Świeżością  się śmieje

          I wszędzie wokół nas

          Wiosna radością szaleje

 

A ja patrzę na to wszystko

Jedynie przez okien szyby

I marzę sobie tak w duchu

Och! Gdybym tam mogła iść! Ach gdyby!

 

         Widzę przez szyby słońce

         I kwiaty przeróżne

         Dywany traw falujące

         I pytam siebie na próżno:

 

Jak pachnie powietrze wiosną?

Z jakich to pączków tak piękne kwiaty wyrosną?

Jak pachnie wilgotna ziemia,

Gdy z ugoru w łany traw się zmienia?

 

         Te pytania zdają się banalne,

         Lecz dla takich jak ja odpowiedzi nań są                  nierealne.

 

Ach, tych moich rozterek

Troszeńkę się wstydzę,

Bo powinnam cenić to

Że jeszcze przynajmniej słyszę i widzę!

 

        Trzeba więc wiosnę kodować radośnie!

        Cieszmy się, że jest i to tak urodziwa!

 

Nie wolno w samych niedomogach najgorszego upatrywać,

Lepiej świeżość wiosennej urody podziwiać.
Inni, choć w pełni zdrowi i tak tego nie mają

W błędnym strachu przed bombami uciekają.

I jakże mają uroki wiosny chwalić,

Gdy wokół nich płonie ziemia i wszystko się wali?

 

 

 

.

PAŹDZIERNIK

.

 

 

 

 

 

 

 

 


Październik


Jeszcze liście mają barwy jesieni.

Kolorem żółtym, czerwonym i brązem

Większość drzew się mieni.


Lecz wiatr hula po koron konarach

Szumi przy tym zdradziecko i swoje wyczynia.

Jest silny i zimny, bezwzględny, że aż strach.


Ale kto uwierzy w wszechmądrość przyrody?

Możesz być spokojny – to tylko porządki na przyjęcie zimy.

Ona wkrótce zagości, bielą blasku doda.

 

I te same drzewa z liści ogołaca,

Smagane wiatrem i deszczem

Staną się znowu bajeczne, ale puchem śniegu otulone.


Popatrz na przyrodę obiektywnym wzrokiem!

Czy potrzebne te pełne zwątpienia i pochopne wnioski?

Świat tak skonstruowano, że o każdej porze roku jest piękny i boski.